Wypłata dywidendy w spółce z o.o. jest sposobem przekazania wspólnikom zysku wypracowanego przez spółkę. Nie oznacza to jednak, że każdy zysk wykazany w sprawozdaniu finansowym może zostać automatycznie przelany na rachunki wspólników. Kodeks spółek handlowych określa zarówno zasady podejmowania decyzji o podziale zysku, jak i maksymalną kwotę, którą można przeznaczyć do wypłaty.
Podstawowa zasada wynika z art. 191 § 1 KSH. Wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Dodatni wynik finansowy nie powoduje sam w sobie powstania wymagalnego roszczenia o wypłatę dywidendy, ponieważ roszczenie to wiąże się z odpowiednią decyzją dotyczącą podziału zysku.
W procedurze wypłaty dywidendy występuje kilka dat o odmiennych skutkach prawnych. Dzień podjęcia uchwały o podziale zysku, dzień dywidendy i dzień wypłaty dywidendy mogą przypadać w różnych terminach. Ich prawidłowe rozróżnienie przesądza m.in. o tym, któremu wspólnikowi przysługuje dywidenda oraz kiedy jego wierzytelność powinna zostać zaspokojona.
Prawo do udziału w zysku jest jednym z podstawowych praw majątkowych wspólnika, ale jego realizacja zależy od spełnienia warunków przewidzianych w KSH i umowie spółki.
Punktem wyjścia jest roczne sprawozdanie finansowe. Zgodnie z art. 231 KSH zwyczajne zgromadzenie wspólników powinno odbyć się w terminie sześciu miesięcy po upływie każdego roku obrotowego. Jeżeli rok obrotowy spółki odpowiada rokowi kalendarzowemu, zgromadzenie powinno więc odbyć się do końca czerwca następnego roku. Zgromadzenie rozpatruje i zatwierdza sprawozdanie finansowe oraz podejmuje decyzję o podziale zysku albo pokryciu straty, chyba że na podstawie art. 191 § 2 KSH umowa spółki przewiduje inne rozwiązanie w zakresie podziału zysku.
Jeżeli sprawozdanie wykazuje zysk, wspólnicy podejmują decyzję, co się z nim stanie. Mogą przeznaczyć całość lub część zysku do podziału, pozostawić go w spółce albo rozdysponować zgodnie z postanowieniami umowy spółki i przepisami prawa.
Trzeba oddzielić więc wynik finansowy od kwoty rzeczywiście przeznaczonej na dywidendę. Jeżeli spółka wykazała 2 mln zł zysku, ale wspólnicy zgodnie z prawem zdecydowali o pozostawieniu go w spółce, wspólnik nie może zażądać przelewu swojej proporcjonalnej części wyłącznie na tej podstawie, że posiada określony procent udziałów.
Inaczej wygląda sytuacja, gdy zgromadzenie podejmie uchwałę o przeznaczeniu 2 mln zł do podziału pomiędzy wspólników. Taka uchwała konkretyzuje ich prawo do udziału w zysku. Od tego momentu dalsze znaczenie mają zasady ustalania osób uprawnionych oraz termin wypłaty.
Odpowiedzi nie daje wyłącznie pozycja „zysk netto” w sprawozdaniu finansowym.
Limit kwoty przeznaczonej do podziału określa art. 192 KSH. Do zysku za ostatni rok obrotowy można doliczyć niepodzielone zyski z lat ubiegłych oraz kwoty przeniesione z kapitału zapasowego i kapitałów rezerwowych utworzonych z zysku, o ile mogą zostać przeznaczone do podziału. Od otrzymanej wartości odejmuje się natomiast niepokryte straty, udziały własne oraz kwoty, które zgodnie z ustawą lub umową spółki powinny zasilić kapitał zapasowy lub kapitały rezerwowe.
Mechanizm z art. 192 KSH można pokazać na prostym przykładzie.
Załóżmy, że spółka osiągnęła za 2025 r. 1,5 mln zł zysku i posiada 400 tys. zł niepodzielonych zysków z poprzednich lat, które mogą zostać przeznaczone do podziału. Ma jednak 200 tys. zł niepokrytej straty z wcześniejszego okresu.
Przy tych założeniach nie należy przyjmować, że maksymalna dywidenda wynosi po prostu 1,5 mln zł. Przy takich danych kwota brana pod uwagę przy ustalaniu górnej granicy dywidendy wynosi 1,7 mln zł, przed zastosowaniem ewentualnych dalszych korekt wynikających z art. 192 KSH lub umowy spółki.
Dlatego przed podjęciem uchwały o podziale zysku sprawdzam nie tylko wynik za ostatni rok, ale również strukturę kapitałów i wcześniejsze wyniki. Uchwała nie może przeznaczyć do podziału kwoty wyższej niż dopuszczona przez KSH.
Dodatkowe ograniczenie zawiera art. 191 § 4 KSH w odniesieniu do nieodpisanych kosztów prac rozwojowych zakwalifikowanych jako aktywa spółki. W takim przypadku możliwość podziału zysku może zostać ograniczona, chyba że spółka posiada odpowiednią wartość dostępnych do podziału kapitałów rezerwowych i zapasowych pochodzących z zysków z lat ubiegłych.
KSH nie nakazuje spółce wypłacania całego wypracowanego zysku. Wspólnicy mogą przeznaczyć na dywidendę jedynie jego część, a pozostałe środki pozostawić w spółce, np. na finansowanie inwestycji, zwiększenie kapitału zapasowego albo zabezpieczenie płynności.
Swoboda większości nie jest jednak absolutna. Problem pojawia się szczególnie wtedy, gdy zysk jest zatrzymywany przez wiele kolejnych lat, spółka nie ma przekonującego uzasadnienia gospodarczego dla takiej polityki, a większościowi wspólnicy jednocześnie uzyskują ze spółki korzyści majątkowe innymi kanałami.
W takim przypadku spór przestaje dotyczyć technicznych zasad wypłaty dywidendy, a zaczyna dotyczyć ochrony praw wspólnika i możliwości zaskarżenia uchwały o podziale zysku.
W Kodeksie spółek handlowych nie istnieje ogólna zasada, zgodnie z którą 25% zysku spółki z o.o. musi zostać wypłacone jako dywidenda. Nie ma również ustawowej reguły nakazującej wspólnikom pozostawienie 25% zysku w spółce. Określenie „zasada 25% dywidendy” występuje głównie w publikacjach podatkowych dotyczących estońskiego CIT. Nie jest to reguła wyznaczająca wysokość dywidendy na gruncie KSH.
Trzeba więc oddzielić dwie kwestie. KSH określa, jaka część zysku może zostać przeznaczona do podziału i w jaki sposób należy przeprowadzić ten proces. Regulacje podatkowe określają natomiast skutki wypłaty już ustalonego zysku.
Jeżeli spółka zakończyła rok z zyskiem, procedurę prowadzącą do wypłaty można przedstawić w sześciu podstawowych krokach:
Wypłata dokonana bez odpowiedniej podstawy korporacyjnej nie staje się prawidłową dywidendą wyłącznie dlatego, że spółka posiada zysk lub wolne środki pieniężne.
Pytanie o termin wypłaty dywidendy to podchwytliwe pytanie, ponieważ w przepisach występuje kilka odrębnych terminów.
| Zdarzenie | Termin lub zasada | Znaczenie |
| Zwyczajne zgromadzenie wspólników | do 6 miesięcy po zakończeniu roku obrotowego | zatwierdzenie sprawozdania i co do zasady decyzja o zysku |
| Uchwała o podziale zysku | co do zasady na zwyczajnym zgromadzeniu | określa przeznaczenie zysku |
| Dzień dywidendy | maksymalnie w ciągu 2 miesięcy od uchwały, jeżeli umowa spółki pozwala na jego odrębne określenie | ustala wspólników uprawnionych |
| Dzień wypłaty dywidendy | dzień określony w uchwale | termin spełnienia świadczenia |
| Brak określenia dnia wypłaty | niezwłocznie po dniu dywidendy | zastosowanie art. 193 § 4 KSH |
Dzień dywidendy określa komu przysługuje prawo do dywidendy. Zasadą z art. 193 § 1 KSH jest, że uprawnieni są wspólnicy posiadający udziały w dniu podjęcia uchwały o podziale zysku. Umowa spółki może jednak upoważnić zgromadzenie wspólników do określenia innego dnia, według którego ustala się listę uprawnionych. Taki dzień powinien przypadać w ciągu dwóch miesięcy od podjęcia uchwały. Jeżeli uchwała go nie określi, dniem dywidendy pozostaje dzień podjęcia uchwały o podziale zysku.
Dzień wypłaty dywidendy odpowiada natomiast na inne pytanie: kiedy spółka ma faktycznie spełnić świadczenie.
Przykładowo zgromadzenie 20 czerwca podejmuje uchwałę o przeznaczeniu 1 mln zł na dywidendę. Umowa spółki pozwala na ustalenie odrębnego dnia dywidendy i wspólnicy wskazują 30 czerwca. Jednocześnie uchwała przewiduje wypłatę 15 lipca.
W tym układzie stan wspólników na 30 czerwca przesądza o prawie do dywidendy, a 15 lipca jest terminem jej zapłaty.
Ma to szczególne znaczenie, gdy pomiędzy tymi datami dochodzi do sprzedaży udziałów. Sam fakt, że określona osoba jest wspólnikiem w dniu wykonania przelewu, nie przesądza jeszcze o tym, że właśnie jej przysługuje dywidenda. Decydują reguły z art. 193 KSH i treść prawidłowo podjętej uchwały.
Kodeks spółek handlowych nie ustanawia ogólnego maksymalnego terminu wypłaty dywidendy, takiego jak 30 dni, 3 miesiące czy 6 miesięcy od dnia podjęcia uchwały.
Art. 193 § 4 KSH przyjmuje inne rozwiązanie. Dywidendę wypłaca się w dniu określonym w uchwale wspólników. Jeżeli uchwała nie wskazuje takiego dnia, wypłata powinna nastąpić niezwłocznie po dniu dywidendy.
Nie należy przy tym mylić sześciomiesięcznego terminu na odbycie zwyczajnego zgromadzenia wspólników z terminem wypłaty dywidendy. Jeżeli rok obrotowy odpowiada kalendarzowemu, koniec czerwca jest co do zasady granicznym terminem odbycia zwyczajnego zgromadzenia, a nie ustawowym terminem, do którego pieniądze muszą znaleźć się na rachunkach wspólników.
W praktyce uchwała o podziale zysku powinna jasno określać kwotę przeznaczoną do podziału, zasady ustalenia należności poszczególnych wspólników oraz dzień wypłaty. Pozwala to ograniczyć późniejsze spory dotyczące wymagalności roszczenia.
Jeżeli uchwała prawidłowo przeznaczyła zysk do podziału, a termin wypłaty upłynął, sytuacja prawna jest zasadniczo inna niż przy sporze dotyczącym samego zatrzymania zysku.
W pierwszym przypadku wspólnik ma już skonkretyzowane roszczenie pieniężne wobec spółki. Problem nie dotyczy więc tego, czy zgromadzenie powinno było przeznaczyć zysk do podziału, lecz wykonania istniejącego zobowiązania.
Brak pieniędzy na rachunku spółki nie powoduje automatycznego wygaśnięcia wierzytelności. Wspólnik może dochodzić należności, a po powstaniu opóźnienia również odsetek na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
Inaczej wygląda sytuacja, w której zgromadzenie w ogóle nie przeznaczyło zysku do wypłaty. Wtedy wspólnik nie może traktować swojej hipotetycznej części zysku tak, jakby była już wymagalną dywidendą. Jeżeli uchwała o zatrzymaniu zysku prowadzi do jego pokrzywdzenia, właściwym kierunkiem może być zaskarżenie uchwały zgromadzenia wspólników, a nie pozew o zapłatę nieprzyznanej dywidendy.
Wypłata dywidendy ma konsekwencje podatkowe zarówno dla wspólnika, jak i dla samej spółki wykonującej obowiązki płatnika. W przypadku osoby fizycznej będącej polskim rezydentem podatkowym dywidenda podlega co do zasady 19% zryczałtowanemu PIT. Spółka wypłacająca świadczenie pełni w takim przypadku funkcję płatnika.
Jeżeli więc zgromadzenie wspólników przeznaczyło do podziału 1 mln zł, a wspólnikowi przypada dywidenda brutto w wysokości 200 tys. zł, spółka co do zasady pobierze 38 tys. zł podatku i wypłaci wspólnikowi 162 tys. zł.
Dla osoby fizycznej otrzymana dywidenda jest przychodem z kapitałów pieniężnych, a nie wynagrodzeniem za pracę, pełnienie funkcji w zarządzie czy prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego względu nie należy doliczać jej do wynagrodzenia wspólnika i opodatkowywać według skali właściwej dla jego pozostałych dochodów. Sama wypłata dywidendy nie stanowi również tytułu do ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego.
| Sytuacja | Podstawowa zasada |
| Wspólnik będący osobą fizyczną | 19% zryczałtowanego PIT |
| Płatnik podatku | spółka wypłacająca dywidendę |
| Składki ZUS od dywidendy | co do zasady brak |
| Składka zdrowotna od samej dywidendy | brak |
| Wspólnik będący osobą prawną | zasadniczo 19% CIT, z możliwością zastosowania zwolnienia przy spełnieniu ustawowych warunków |
| Spółka na estońskim CIT | odrębny mechanizm opodatkowania wypłaconego zysku |
Przy wspólniku będącym spółką sytuacja wymaga osobnej analizy. Art. 22 ust. 1 ustawy o CIT przewiduje zasadniczo stawkę 19% dla przychodów z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych. Jednocześnie art. 22 ust. 4 i następne przewidują zwolnienie dywidendowe po spełnieniu określonych warunków, dotyczących m.in. statusu podmiotów, bezpośredniego udziału w kapitale oraz okresu jego posiadania. Jednym z podstawowych warunków jest bezpośrednie posiadanie co najmniej 10% udziałów w spółce wypłacającej, zasadniczo nieprzerwanie przez okres dwóch lat.
Nie należy więc automatycznie potrącać 19% od każdej wypłaty na rzecz wspólnika będącego osobą prawną bez wcześniejszego sprawdzenia warunków zwolnienia, statusu rzeczywistego właściciela należności, rezydencji podatkowej i pozostałych wymogów wynikających z przepisów podatkowych.
W tym artykule celowo nie rozwijam szerzej problematyki podatku od dywidendy. Przy wypłatach transgranicznych, większych kwotach, strukturach holdingowych i estońskim CIT analiza podatkowa staje się odrębnym zagadnieniem.
Pobranie podatku od dywidendy wiąże się również z obowiązkami deklaracyjnymi spółki jako płatnika. PIT-8AR jest zbiorczą deklaracją dotyczącą zryczałtowanego podatku dochodowego.
Według aktualnych informacji Ministerstwa Finansów PIT-8AR składa się do urzędu skarbowego do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Formularz jest przekazywany do urzędu, a nie wspólnikowi.
Dokumentacja księgowa powinna pozwalać jednoznacznie ustalić kwotę dywidendy brutto, wysokość pobranego podatku i kwotę netto przekazaną wspólnikowi.
W typowej spółce z o.o. dywidenda jest wypłacana przelewem bankowym. Taka forma jest najprostsza organizacyjnie i pozostawia jednoznaczny dowód daty oraz wysokości spełnionego świadczenia.
Znaczenie dowodowe przelewu rośnie wraz z większą liczbą wspólników oraz jeśli występuje konflikt właścicielski. Historia rachunku pozwala później wykazać, czy spółka rzeczywiście wykonała uchwałę o podziale zysku, kiedy nastąpiła wypłata i jaką kwotę otrzymał konkretny wspólnik.
Sama natura dywidendy nie oznacza jednak, że świadczenie w każdym przypadku musi zostać wykonane wyłącznie przelewem. Przy rozważaniu wypłaty gotówkowej trzeba uwzględnić przepisy ograniczające obrót gotówkowy, status odbiorcy oraz okoliczności konkretnej transakcji. Przy większych dywidendach praktycznym standardem pozostaje rachunek bankowy.
Nie rekomenduję traktowania formy wypłaty jako kwestii całkowicie oderwanej od uchwały. Jeżeli sposób spełnienia świadczenia ma odbiegać od standardowej wypłaty pieniężnej na rachunek wspólnika, powinien zostać odpowiednio uregulowany i udokumentowany.
Zgodnie z art. 193 § 1 KSH uprawnionymi do dywidendy są co do zasady wspólnicy, którym udziały przysługiwały w dniu podjęcia uchwały o podziale zysku. Umowa spółki może jednak upoważniać zgromadzenie do określenia odrębnego dnia dywidendy.
Jeżeli spółka ma kilku wspólników, zastosowanie znajduje również art. 191 § 3 KSH. Jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, zysk przypadający wspólnikom dzieli się w stosunku do udziałów.
Przykładowo spółka przeznacza 600 tys. zł do podziału. Wspólnik A posiada 50% udziałów, wspólnik B 30%, a wspólnik C 20%. Przy braku odmiennych zasad wynikających z umowy spółki kwoty brutto wyniosą odpowiednio 300 tys. zł, 180 tys. zł i 120 tys. zł.
Nie oznacza to, że każda spółka musi dzielić zysk dokładnie według procentowego udziału w kapitale. Art. 191 § 2 i 3 KSH pozostawia przestrzeń dla odmiennego uregulowania sposobu podziału zysku w umowie spółki. Dlatego przed wykonaniem uchwały sprawdzam również treść umowy, w tym ewentualne uprzywilejowanie udziałów co do dywidendy.
W praktyce zdarzają się uchwały, w których wspólnicy decydują o wypłacie dywidendy w kilku częściach. Przy dużej kwocie może to odpowiadać sytuacji płynnościowej przedsiębiorstwa i pozwalać uniknąć jednorazowego odpływu znacznej części środków pieniężnych. Jeżeli dywidenda ma wynosić 3 mln zł i zostać wypłacona w trzech transzach, uchwała powinna pozwalać ustalić kwoty oraz terminy poszczególnych płatności.
Inny problem powstaje wtedy, gdy uchwała przewiduje jednorazową wypłatę 3 mln zł 30 września, termin upływa, a zarząd informuje wspólników, że spółka zapłaci należność w sześciu ratach.
Samo pogorszenie płynności nie daje zarządowi automatycznego prawa do jednostronnego przesunięcia terminu wymagalnego świadczenia. Jeżeli po stronie wspólnika istnieje już wymagalna wierzytelność, zmianę terminu płatności trzeba oceniać według reguł właściwych dla istniejącego zobowiązania.
Możliwe jest porozumienie pomiędzy spółką a wspólnikiem dotyczące odroczenia płatności lub jej rozłożenia na raty. W konflikcie właścicielskim warunki takiego porozumienia powinny być jednak precyzyjne, zwłaszcza w zakresie terminów, odsetek i konsekwencji opóźnienia.
Dywidenda kojarzy się przede wszystkim z przelewem pieniędzy, ale w praktyce pojawia się również pojęcie dywidendy rzeczowej, czyli spełnienia świadczenia na rzecz wspólnika w formie niepieniężnej.
Przedmiotem takiego świadczenia może być określony składnik majątkowy spółki. Konstrukcja ta wymaga jednak znacznie dokładniejszej analizy niż standardowa wypłata pieniężna. Trzeba sprawdzić umowę spółki, treść uchwały, charakter przekazywanego składnika, jego wartość oraz konsekwencje podatkowe i rachunkowe.
Problemem może być również równe traktowanie wspólników. Jeżeli jeden otrzymuje pieniądze, a drugi nieruchomość albo inny składnik majątkowy, samo porównanie wartości nominalnych nie zawsze wystarcza do oceny prawidłowości podziału.
Dywidenda rzeczowa nie powinna więc służyć jako techniczny sposób na dowolne przenoszenie aktywów spółki do majątku wspólników. Nadal trzeba respektować ograniczenia dotyczące kwoty podlegającej podziałowi i zasady ochrony majątku spółki wynikające z KSH.
Odrębną instytucją jest zaliczka na poczet przewidywanej dywidendy. Art. 194 KSH pozwala umowie spółki upoważnić zarząd do wypłaty wspólnikom zaliczki, jeżeli spółka posiada środki wystarczające na jej wypłatę. Nie wystarczy więc sama decyzja zarządu podjęta bez odpowiedniego umocowania w umowie spółki.
Dodatkowe warunki wynikają z art. 195 KSH. Zatwierdzone sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy musi wykazywać zysk, a wysokość zaliczki podlega ustawowemu limitowi. Może ona wynosić najwyżej połowę zysku osiągniętego od końca poprzedniego roku obrotowego, odpowiednio powiększonego o określone kapitały rezerwowe i pomniejszonego o niepokryte straty oraz udziały własne.
Przepisy przewidują też mechanizm zwrotu. Jeżeli po wypłacie zaliczki spółka zakończy rok stratą albo osiągnie zysk niższy niż suma wypłaconych zaliczek, art. 195 § 1¹ KSH określa zakres obowiązku zwrotu przez wspólników.
Charakter sporu zależy przede wszystkim od tego, na jakim etapie procesu podziału zysku powstał problem. Jeżeli dywidenda została prawidłowo przyznana, ale spółka jej nie wypłaca, wspólnik dochodzi istniejącej wierzytelności. W praktyce może to oznaczać wezwanie do zapłaty, naliczanie odsetek, zabezpieczenie roszczenia i postępowanie sądowe.
Inaczej wygląda konflikt dotyczący samej decyzji o pozostawieniu zysku w spółce. Wspólnik mniejszościowy nie może wtedy automatycznie domagać się wypłaty kwoty odpowiadającej jego udziałowi w kapitale. Analizie podlega uchwała o podziale zysku, okoliczności jej podjęcia oraz to, czy sposób wykonywania prawa głosu przez większość nie prowadzi do pokrzywdzenia pozostałych wspólników.
Jeszcze innego podejścia wymaga wypłata dokonana przed zakończeniem roku i ostatecznym podziałem zysku. Jej dopuszczalność trzeba ocenić na gruncie przepisów o zaliczce na poczet przewidywanej dywidendy.
W konfliktach pomiędzy wspólnikami sama analiza przelewu lub uchwały często pokazuje więc tylko fragment problemu. Polityka dywidendowa może być narzędziem finansowania spółki, ale może też stać się elementem presji właścicielskiej. Zatrzymywanie zysku, wynagrodzenia wypłacane większościowym wspólnikom, transakcje z podmiotami powiązanymi i odmowa wypłaty już przyznanej dywidendy wymagają wtedy łącznej oceny.
Aby dowiedzieć się, jak zidentyfikować źródła konfliktu korporacyjnego i podjąć rzeczowe negocjacje finansowe, przeczytaj nasz poradnik omawiający spór o dywidendę.
Dywidendę wypłaca się w dniu określonym w uchwale wspólników. Jeżeli uchwała nie określa dnia wypłaty, zgodnie z art. 193 § 4 KSH dywidenda powinna zostać wypłacona niezwłocznie po dniu dywidendy.
Trzeba ustalić zysk i maksymalną kwotę możliwą do podziału, podjąć odpowiednią uchwałę, określić uprawnionych wspólników oraz wykonać wypłatę w przewidzianym terminie. Spółka musi również prawidłowo wykonać obowiązki podatkowe związane z dywidendą.
Co do zasady uprawnieni są wspólnicy, którym udziały przysługiwały w dniu podjęcia uchwały o podziale zysku. Jeżeli umowa spółki przewiduje taką możliwość, zgromadzenie może określić odrębny dzień dywidendy.
Czy od dywidendy trzeba płacić podatek?
Tak. Przy dywidendzie wypłacanej osobie fizycznej będącej polskim rezydentem podstawowa stawka zryczałtowanego PIT wynosi 19%. Przy wspólnikach będących osobami prawnymi podstawowa stawka CIT również wynosi 19%, ale w określonych przypadkach możliwe jest zastosowanie zwolnienia dywidendowego.
Maksymalną kwotę określa art. 192 KSH. Zysk za ostatni rok może zostać powiększony o określone niepodzielone zyski z lat ubiegłych i środki z kapitałów utworzonych z zysku, a następnie musi zostać pomniejszony m.in. o niepokryte straty, udziały własne i wymagane odpisy na kapitały.
W standardowej sytuacji wypłata dywidendy jest przede wszystkim czynnością korporacyjną, księgową i podatkową. Znaczenie prawne rośnie wtedy, gdy pomiędzy wspólnikami nie ma zgody co do sposobu podziału zysku albo uchwała została podjęta, lecz spółka nie wykonuje wynikającego z niej zobowiązania.
Szczególnie istotne są spory, w których polityka dywidendowa staje się częścią szerszego konfliktu właścicielskiego. Wieloletnie zatrzymywanie zysku może prowadzić do ekonomicznego osłabienia wspólnika mniejszościowego, zwłaszcza gdy wspólnicy kontrolujący spółkę uzyskują z niej środki w formie wynagrodzeń, umów z podmiotami powiązanymi albo innych świadczeń.
W Today Legal zajmujemy się sporami dotyczącymi niewypłaconych dywidend, wieloletniego zatrzymywania zysku, zaskarżania uchwał oraz konfliktów pomiędzy wspólnikami. W takich sprawach sama treść uchwały rzadko daje pełny obraz sytuacji. Analizujemy również finanse spółki, wcześniejszą politykę podziału zysku oraz świadczenia uzyskiwane przez poszczególnych wspólników poza dywidendą.
Zakres działań zależy od źródła problemu. Przy niewypłaconej, lecz już przyznanej dywidendzie najczęściej chodzi o dochodzenie konkretnej należności i jej zabezpieczenie. Wieloletnie zatrzymywanie zysku wymaga natomiast oceny uchwał wspólników i ekonomicznego uzasadnienia prowadzonej polityki. W poważniejszym konflikcie kwestia dywidendy może stać się częścią szerszych negocjacji dotyczących wykupu udziałów, ugody albo trwałego rozdzielenia interesów wspólników.
Kancelaria Today Legal kompleksowo reprezentuje wspólników i zarządy, prowadząc spory dywidendowe zarówno na etapie negocjacyjnym, jak i w postępowaniach sądowych.
Więcej informacji o konsekwencjach opóźnienia i potencjalnych ryzykach podatkowych dla spółki znajdziesz w artykule wyjaśniającym, co oznacza niewypłacenie dywidendy w spółce z o.o..
Zmagasz się z bezprawnym zatrzymywaniem zysku w spółce lub brakiem realizacji uchwały dywidendowej? W kancelarii Today Legal skutecznie prowadzimy spory dywidendowe, dbając o zabezpieczenie interesu majątkowego wspólników mniejszościowych oraz ładu korporacyjnego. Skontaktuj się z nami, aby przeanalizować Twoją sytuację i wdrożyć skuteczną strategię ochrony kapitału.
